امام جواد؛ شهید روش تفسیر قرآن با قرآن

«زرقان در ادامه سخن خود مى گوید: ابن ابى داود از آن روز به بعد سخت مضطرب و پریشان احوال بود و با خود مىگفت: چرا نظریه او (که قاضى مخصوص خلیفه است) پذیرفته نشد، اما فتواى یک جوان پذیرفته شد و او از شدت حسد بر خود مىپیچید، تا این که بعد از سه روز پیش معتصم رفته و چنین گفت: نصیحت و خیرخواهى امیرالمؤمنین بر من واجب است و من مىترسم اگر این سخن را نگفته باشم، در روز قیامت در آتش جهنم بسوزم. پرسید: چه مى خواهى بگویى؟! ابن ابى داود گفت: وقتى شما مجلسى را مرکب از علماء و فقها تشکیل مىدهید، تا امر مهمى از امور دینى مطرح شود و در آن مجلس وزراء، امراء، فرماندهان نظامى، صاحب منصبان کشور، دربانان و خدمتگزاران حضور دارند، گفتگوها و مذاکرات این مجلس را مردم در خارج مى شنوند و به همه جا پخش مىشود، با این حال شما در چنین جلسه با شکوهى راى فقها را رد کرده و گفته یک مرد جوانى را مىپذیرید که عده زیادى به امامت او قائل هستند و آنان او را به مقام خلافت شایستهتر مىدانند، این عمل شما موجب مىشود که جایگاه محمد بن على (علیه السلام) در میان مردم تقویت شده و حکومت شما تضعیف شود!

هنگامى که خلیفه عباسى سخنان کینه توزانه این قاضى حسود را شنید، رنگش تغییر یافت و به او گفت: خداى متعال به تو جزاى خیر دهد که مرا راهنمایى کرده و آگاه ساختی.

سخن چینى ابن ابى داود آنچنان خلیفه را دگرگون کرده و افکارش را پریشان ساخت که به فاصله چند روز امام جواد (علیه السلام) را مسموم کرده و به شهادت رساند.»²

آیا امام جواد (علیه السلام) در این مسأله هرگز بر کسی ایراد گرفتند که چرا به قرآن">قرآن رجوع میکنید و تفسیر قرآن با قرآن میکنید؟! میبینیم که به عکس، آن حضرت خود نیز به قرآن تمسک جستند و تفسیر قرآن با قرآن کردند تنها با این تفاوت که ایشان «کل قرآن» را با هم به طور تسلسلی و موضوعی در نظر میگیرند و بین تمام آیات و موضوعات آن ارتباط برقرار میکنند و بعد، از تفسیر قرآن با قرآن استنباط میکنند که راه فقیه قرآنی آیتالله العظمی صادقی تهرانی (رضوان الله تعالی علیه) نیز همین راه بوده است.

سخنان امام علی(ع) درباره ی قرآن...