
پس از رسول خدا، ظاهرا
قرآن، به عنوان منبع اصلی شناخت مسایل عقیدتی و عبادی و سیاسی، در جامعهی اسلامی باقی ماند، اما از آن جا که این منبع ژرف نیاز به مفسرانی آشنا با پیام وحی داشت و دستهای سیاست، این مفسران واقعی (اهل بیت علیهمالسلام) را در جامعه منزوی ساخته بود، با گذشت زمان، نیازهای اعتقادی و پرسشهای عبادی و مسایل مستحدث یکی پس از دیگری رخ نمود و کسانی که در جامعه به عنوان عالم و محدث شناخته میشدند، ناگزیر باید جوابی را برای هر پرسش و مسأله تدارک میدیدند!عدم احاطهی کامل آنان بر مجموعهی معارف قرآنی از یک سو، و عدم آشنایی آنان با فرهنگ ویژهی وحی از سوی دیگر، سبب گردید تا با قیاس و توجیهگری و استحسان و تکیه بر آرای شخصی و گاه
احادیث بیریشه و اقوال بیاساس، عقیدهای را ابراز کرده و یا فتوایی دهند.بنابراین، یکی از راههای اساسی مبارزه با این مشکل، بازگرداندن مردم به قرآن و هشدار دادن آنان نسبت به آرای ساختگی و غیر مستند به وحی بود.
امام باقر (ع) در این راستا میفرمود: هرگاه من حدیث و سخنی برای شما گفتم، ریشه و مستند قرآنی آن را از من جویا شوید. سپس آن حضرت در برخی سخنانش فرمود: پیامبر (ص) از قیل و قال (بگو مگو و مشاجره) و هدر دادن و تباه ساختن اموال و پرس و جوی زیاد، نهی کرده است. به آن حضرت گفته شد: این مطالب در کجای قرآن آمده است؟ امام باقر (ع) فرمود: در قرآن آمده است «لا خیر فی کثیر من ن سخنان امام علی(ع) درباره ی قرآن...
ادامه مطلب
ما را در سایت سخنان امام علی(ع) درباره ی قرآن دنبال میکنید
برچسب:
نویسنده:
بازدید: 219
تاريخ: شنبه
9 دی
1396 ساعت: 17:34